Istanbul 12 februari 2026
Na twee uur op, onder en half óp Istanbul – metro, Marmaray, bus en één creatieve interpretatie van Google Maps – kwamen we aan bij Gazi Anadolu Lisesi in Küçükçekmece, een school, een royaal plein en een ligging die perfect is om je carrière als openbaar‑vervoersprofessional te starten.
Het onthaal was zo hartelijk dat onze Erasmus‑intenties spontaan rechtop gingen zitten: çay in industriële hoeveelheden, koekjes, glimlachen en een team dat duidelijk getraind is in “Erasmus+ overleven met internationale gasten”.

Tijdens de werkvergadering voor ons Erasmus+ Building Bridges project vlogen de afspraken sneller over tafel dan de Istanbulkart over de scanner: programma, lesbezoeken, culturele uitstappen, en natuurlijk de mobility van volgende maand met tien leerlingen die bruggen gaan bouwen over de Bosporus. Wij deden alsof we heel ernstig aan het plannen waren, maar ondertussen maakten we in stilte de mentale notitie: “Niet vergeten: genoeg tijd inplannen voor extra çay én een foto op de schoolkoer. We hebben bewijsmateriaal nodig.”
Op de terugweg herkenden we al de haltes, scanden we onze Istanbulkart alsof we locals waren en stonden we af en toe zelfs op het juiste perron! De echte generale repetitie was dus niet de vergadering, maar de route: volgende maand arriveren we met tien leerlingen hopelijk even zelfverzekerd als een Turkse buschauffeur in de ochtendspits, en met hoogstens één keer “O, kijk, deze verkeerde uitgang kenden we nog niet.”